ควาจริงไม่ลับ

เตรียมตัวที่จะเป็นคนรวย บทที่ 21 ไม่โลภ ใช้เวลาให้คุ้มค่าและพึ่งปัญญาของตัวเอง เหตุแห่งความสำเร็จ (หนังสือ เฉพาะคนอยากทำธุรกิจ เล่ม 1)

ตอนเริ่มทำธุรกิจ จุดหมายปลายทางของผมคือ ต้องรวยให้ได้ ต้องมีฐานะความเป็นอยู่ที่ดีกว่าใครๆ

ผมยังจำวันคืนที่บริษัททะยานขึ้นไม่ต่างอะไรจากเครื่องบินที่กำลังบินขึ้นจากสนามบิน มันบินไต่ระดับขึ้นไปเรื่อยๆ ในวันนั้นไม่ต้องบอกว่า ความรู้สึกในใจของผมเบิกบานเช่นไร ผมสุขสดชื่น เพียงไร ทุกวันคืนหายใจเข้าออกเป็นเงินอย่างเดียว

การเชื่อมั่นในความสามารถของตัวเอง พาให้ผมหูตามืดบอด ผมเชื่อว่าไม่มีใครเก่งเท่าผม ไม่มีใครจะขับเคลื่อนบริษัทได้ดีเช่นผม เพราะผมนั้นมีทั้งความรู้ ความสามารถ และที่สำคัญผมนั้นกล้าได้กล้าเสีย

วันคืนแห่งการที่เครื่องบินปีกหักแล้วเสียการทรงตัว บินเป๋ไปแล้วก็เป๋มา มันกำลังโหม่งโลกด้วยความเร็วและแรง ในวันนั้นผมรู้สึกหวาดกลัว และเริ่มที่จะเข้าใจอะไรต่างๆ ได้ดีขึ้น ผมรู้แล้วว่า การมีเงินมีทองมากมายและมีเกินความพอดี ไม่ได้ช่วยให้ชีวิตมีความสุข ผมกำลังบ้าไขว่คว้าวัตถุ ซึ่งเมื่อถึงวันหนึ่ง ผมและใครๆ ก็ไม่สามารถเอาอะไรติดตัวไปได้ ถ้าจะเอาไปได้ก็คงแค่เหรียญบาทบาทเดียวที่สัปเหร่อยัดใส่ปากให้ ก่อนที่จะเข็นศพผมขึ้นสู่เชิงตะกอน แล้วจุดไฟเผาให้ไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน

การเจ๊งในขณะที่ตัวเองเป็นคนมีเงิน ได้สอนให้ผมเข้าใจว่า ความสุขใจ ความสงบใจ เป็นเรื่องที่ต้องสร้างให้เกิดกับชีวิตควบคู่ไปกับการทำธุรกิจด้วย เพราะถ้าผมไม่ถ่วงดุลการบ้าเงิน ด้วยความสุขที่ต้องได้รับด้วย ผมจะอยู่ในอาการผีบังตาเห็นกงจักรเป็นดอกบัว ซึ่งต้องพบกับหายนะในที่สุด

จากวันนั้นจนถึงวันนี้ บทเรียนที่ได้จากการทำธุรกิจคือ การได้รู้จักความหมายของการมีชีวิต และใช้ชีวิตที่เหลืออยู่บนโลกใบนี้ด้วยความเข้าใจ ผมรู้แล้วว่าการแข่งขันไม่มีความหมาย และไม่มีความสำคัญใดๆ กับผมอีก ผมสามารถจะเป็นคนมีเงิน 1 ล้านบาท 5 ล้านบาท 10 ล้านบาท หรือ 100 ล้านบาท แล้วบอกกับตัวเองว่า เงินจำนวนเท่านี้แหละคือเป้าหมายของชีวิต เกินกว่าจำนวนนี้มันจะเป็นอะไรที่มากไปสำหรับชีวิต และมันจะกลายไปเป็นปัญหา ที่ทำให้ผมยุ่งยากในการเก็บและดูแลรักษา

แค่ผมเข้าใจแบบนี้ ผมก็เลิกเป็นทาสของเงินทันที ผมกลายเป็นผู้เลือกงาน ด้วยเพราะผมอยากจะทำ ไม่ใช่เลือกงาน เพราะผมอยากจะได้เงิน บรรยากาศเช่นนี้ทำให้ผมมีความเป็นตัวของตัวเองที่จริงใจและเป็นธรรมชาติที่สุด

การเจ๊งอย่างแสนสาหัส ยังทำให้ผมพบความลับของการใช้เวลา 24 ชั่วโมง ว่าถ้าผมนอนน้อยกว่าใครๆ ผมก็มีเวลาเดินไปสู่ความสำเร็จมากขึ้น การนอนน้อย จึงถือเป็นเคล็ดลับของความสำเร็จ

หากไม่เจ๊ง ผมคงไม่เข้าใจว่า การพึ่งสติปัญญาของตัวเองสำคัญอย่างไร ถ้าเราลดการพึ่งพาผู้อื่นได้มากเท่าไร เราก็ประสบความสำเร็จเร็วขึ้นเท่านั้น

เมื่อเห็นเป้าหมายชัดเจน ว่าถึงเมื่อไรจะเลิก คนก็จะเร่งรีบเดินให้ถึง โดยไม่จำเป็นต้องรอใคร การรีบเดินคือการใช้เวลา 24 ชั่วโมงให้คุ้มค่า และการไม่ต้องรอใคร คือการพึ่งความสามารถของตนเองอย่างเต็มที่ ความสำเร็จจึงเกิดขึ้นได้ อย่างไม่ยากจนเกินไป

 

เหตุผล