ควาจริงไม่ลับ

ไม่มีเงิน ก็ลงทุนได้ บทที่ 14 ชีวิตโวหารของเฮีย (หนังสือ เฉพาะคนอยากทำธุรกิจ เล่ม 1)

16 ปีแล้วที่เฮียจากโรงงานแห่งนี้ไป และนานๆ ที ผมจะไปเยี่ยมเฮียเมื่อมีโอกาส ตอนนี้เฮียอายุ 66 ปี ปลูกบ้านไม้สักหลังโตใกล้หมู่บ้านปะละทะ ในอำเภออุ้มผาง จ.ตาก เฮียมีกิจกรรมชีวิตคือต้อนรับดวงตะวันยามเช้า และส่งดวงตะวันกลับบ้านตอนเย็น ยามค่ำคืน เฮียจะออกมานั่งนอกชาน แหงนหน้ามองดูหมู่ดาวเป็นล้านดวงที่แออัดยัดเยียดกันอยู่เต็มฟากฟ้า หน้าหนาว เฮียจะก่อกองไฟ นั่งผิงไฟตอนรุ่งเช้า พร้อมกับจิบน้ำชาที่ชงจากใบชาชั้นเลิศที่นำเข้ามาจากเมืองจีน ทุกวันจะมีชาวบ้านแวะเวียนมาปรึกษาปัญหาหลากหลายกับเฮีย ไม่ว่าจะปัญหาการเรียนของเด็กๆ ปัญหาพืชผลทางการเกษตร หรือแม้แต่ปัญหาธรรมะ เฮียก็ให้คำปรึกษา

เรื่องการเดินทางไปอยู่ในสถานที่ที่มีสโลแกนว่า ดินแดนแผ่นดินดอยลอยฟ้า เฮียเคยเล่าให้ผมฟังตั้งแต่วันที่ผมเข้ามาทำงานกับเฮียใหม่ๆ ว่าวันหนึ่งแกจะทิ้งโรงงานแล้วไปอยู่ในโลกที่บริสุทธิ์และจริงใจ เฮียบอกว่า โรงงานไม่ใช่เป้าหมายของแกอีกต่อไป ความหมายของชีวิตไม่ได้อยู่ที่การหาเงินได้มากเท่าไร แต่อยู่ที่การได้มีโอกาสใช้ชีวิตให้คุ้มค่าก่อนตายต่างหาก ผมจะไปอยู่อุ้มผาง เป็นคำพูดที่ยังดังก้องอยู่ในหูผม วันนี้เฮียทำสำเร็จแล้ว

ผมฟังเฮียเมื่อ 16 ปีก่อนแล้วไม่เข้าใจ ว่าเฮียพูดอะไร ในใจผมปรารถนาแต่ความสำเร็จ ผมอยากจะรวย อยากจะมีเหมือนกับที่คนอื่นเขามี ผมดิ้นรนกระเสือกกระสนพาตัวเองเข้าไปสู่เรื่องแปลกๆ เพียงเพื่อเรื่องแปลกจะได้สร้างโอกาสให้กับชีวิตของผมทำให้ผมลืมตาอ้าปากได้ แต่เฮียซิกลับจะแปลกกว่า เฮียละทิ้งทุกสิ่งที่สร้างมา แล้วเริ่มต้นกับชีวิตใหม่ เฮียเป็นหนึ่งในล้านของคนรวยที่ทำแบบนี้

คำถามในวันนั้นที่ผมไม่เคยลืม ผมถามเฮียว่า ถ้าเฮียจากไป เฮียไม่เสียดายหรือที่อุตส่าห์สร้างมันมาขนาดนี้ เฮียตอบว่า ยังไงตอบไป ผมก็ไม่เข้าใจ เรื่องบางเรื่องสอนได้ บางเรื่องสอนไม่ได้ต้องรอคอยให้คนคนนั้นรู้ด้วยตนเอง มาวันนี้ผมพอจะเข้าใจคำพูดที่เฮียพูดกับผมแล้ว

ปัจจุบันเฮียยังมีสุขภาพที่แข็งแรง และผมอยากจะกลับไปเยี่ยมเฮียก่อนตายอีกซักครั้ง ผมอยากจะเห็นหน้าเฮีย อยากฟังเสียงเฮียพูดสอน ผมเชื่อว่า ในวันนี้ถ้าเฮียสอนอะไรผมในฐานะที่ผมมีอายุ 51 ปี และจวนเจียนจะตายแหล่มิตายแหล่ ผมน่าจะเข้าใจคำสอนของเฮียได้หมด

ชีวิตโวหารของเฮีย