ควาจริงไม่ลับ

เห็นความจริง

การปะทุของอารมณ์ที่คุกรุ่นอยู่ในใจตลอดระยะเวลาหลายเดือน ไม่ต่างอะไรกับเหตุการณ์การตกนรกทั้งเป็น ผมรู้แล้วว่า นรกที่มีกระทะทองแดงมีน้ำเดือดปุดๆ แล้วผมเป็นคนหนึ่งที่ต้องลงไปว่ายเล่นร่วมกับเพื่อนๆ ผู้หลงผิด มีมัจจุราชคอยเอาเหล็กแหลมแทงคนที่พยายามจะปีนออกจากขอบกระทะ เป็นอะไรที่ไม่ได้น่ากลัวเท่ากับการรู้สึกในใจว่า ตัวเองกำลังตกนรกทั้งๆ ที่มีลมหายใจอยู่

คืนวันลอยกระทง ผมกำมือลูกสาวเอาไว้แน่น แล้วบอกกับเธอว่า พ่อสำนึกผิด เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับพ่อ หนูจะให้อภัยพ่อได้หรือเปล่า

ลูกสาวตอบกลับมาด้วยสีหน้า และแววตาที่เศร้า แต่เต็มไปด้วยความเอื้ออาทรที่มีต่อผม เธอพูดว่า เธอรักผม และไม่ได้รักผมที่การมีอะไรมากกว่าชาวบ้าน เธอต้องการให้ผมอยู่กับเธออย่างเป็นครอบครัว อย่างมีรอยยิ้มละไม อย่างมีเสียงหัวเราะ อย่างมีกิจกรรมที่ได้เดินทางท่องเที่ยวร่วมกัน ไม่ใช่อย่างกะที่ผมบ้าทำธุรกิจจนไม่มีเวลาหลงเหลือให้กับเธอเลย คำพูดของลูกสาว ทำให้ผมสำนึกผิด ว่าที่ผ่านมา ผมเดินทางผิดมาโดยตลอด ผมไม่เคยหาความสุขสงบและสันโดษในชีวิตเลย คนเราจะยิ่งใหญ่หรือไม่ยิ่งใหญ่ ไม่ได้อยู่ที่การมีเงิน มีธุรกิจที่ยิ่งใหญ่ แต่อยู่ที่คุณงามความดีที่หล่อเลี้ยงให้ลมหายใจที่ผ่านไปในแต่ละคืนวันได้สร้างประโยชน์ให้กับตนเอง ผู้อื่น และสังคมรอบข้างต่างหาก ผมไม่ควรปั่นหุ้นทำลายคุณงามความดีของตนเองจนหมดสิ้นเลย

“หนูให้อภัยพ่อ และหนูอยากให้พ่อเป็นพ่อของหนูตลอดไป พ่อจะติดคุกหรือเปล่า”

เสียงของลูกสาวสั่นเครือ เธอร้องไห้ออกมา ทำให้ผมกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ นาทีนั้นผมก็ร้องไห้ออกมาด้วย ผมได้แต่พูดว่า พ่อเสียใจ พ่อจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ พ่อจะเป็นคนดี พ่อจะใช้เวลาที่เหลืออยู่อยู่กับลูก ลูกจะเป็นชีวิตพ่อ และต่อแต่นี้ไป พ่อจะมีชีวิตเพื่อลูก ลูกจะอยู่กับพ่อทุกลมหายใจ ไม่ใช่ WH อีกต่อไป

 

เห็นความจริง