ควาจริงไม่ลับ

บริหารธุรกิจอย่างไรไม่ให้เจ๊ง บทที่ 18 จองเวรไม่มีวันจบ (หนังสือ เฉพาะคนอยากทำธุรกิจ เล่ม 1)

ผมตายมาได้ 2 ปี 8 เดือนกับอีก 3 วัน และคืนนี้ผมนั่งมองทะเลอยู่ที่ริมหาดรีสอร์ทที่ที่ผมกำลังนั่งนึกถึงเหตุการณ์ในอดีต ท้องทะเลในยามใกล้จะเที่ยงคืน คืนนี้มีฝนตกลงมาพรำๆ ไม่มีดวงจันทร์ ไม่มีดวงดาว มีแต่ก้อนเมฆสีดำปลกคลุมท้องฟ้าเต็มไปหมด

โต๊ะหินอ่อนรูปวงกลมตัวนั้น คือโต๊ะที่ผมเคยนั่ง หลังจากที่ต่อยกับทนงและขับรถมาที่นี่เมื่อ 6 ปีก่อน

บังกะโลเป็นบ้านหลังเล็กๆ ด้านซ้ายมือของผมในค่ำคืนนี้ มีชายหนุ่มหญิงสาวคู่หนึ่งเข้ามาเปิดห้องพักเมื่อตอนบ่ายของวัน ซึ่งผมก็ตามหนุ่มสาวคู่นี้มาจากกรุงเทพ และนี่ผมแค่รอเวลาให้ดวงไฟในบ้านปิดลง

ทนงถูกส่งตัวดำเนินคดี และอยู่ระหว่างอุทธรณ์สู้คดีว่าที่ฆ่าผมนั้นเป็นเพราะมันต้องป้องกันตัวเอง มันประกันตัวออกมา และตอนนี้อยู่ในบ้านหลังนั้น

ผมผละสายตาจากบ้านหลังนั้น หันหน้ามามองท้องทะเลต่อ ในใจก็คิดว่า

ขายยาสัตว์ดีๆ อยู่แล้ว เสือกเปลี่ยนมาขายวัคซีนหวัดนก

56จองเวรไม่มีวันจบ