ควาจริงไม่ลับ

บริหารธุรกิจอย่างไรไม่ให้เจ๊ง บทที่ 11 ทางใครทางมัน (หนังสือ เฉพาะคนอยากทำธุรกิจ เล่ม 1)

ผมกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับทนงตรงหาดทราย โดยผมก็สาดกำปั้นใส่หน้ามันในทุกครั้งที่มีโอกาส ส่วนมันก็สวนหมัดตรงเสยเข้าที่ปลายคางผมพอดีๆ หลายครั้ง

เวลาผ่านไป 15 นาทีเห็นจะได้ เจ้าของร้านอาหารวิ่งมาห้ามศึก แกตรงรี่เข้ามาจับผมแล้วดึงตัวออกมา ในตอนนั้นผมตะโกนออกไปว่า มึงแน่จริง มึงเข้ามา กูจะต่อยคนเหี้ยๆ อย่างมึงให้ตายคามือ ส่วนมันก็ไม่เบา มันก็ตะโกนด่าผมเหมือนกัน มันบอกว่า ผมเป็นไอ้หน้าตัวเมีย แค่เงิน 2-3 ล้านบาท ทำเป็นเรื่องใหญ่

ผมฟังดังนั้นก็เต้น เต้น แล้วก็เต้น ผมจะยอมได้อย่างไรกับคำพูดของมันแบบนี้ เลยสวนกลับไปว่า ถ้าอย่างนั้นมึงก็จ่ายคืนกูมาซิ

มันตะคอกกลับมาว่า กูไม่มี

เจ้าของร้านอาหารทั้งฉุดทั้งดึงให้ผมเดินห่างมันออกมา แล้วพูดปลอบให้ผม ใจเย็นๆ ก่อน ผมไม่พูดอะไรได้แต่ยกสันมือขึ้นมาปาดเลือดที่ไหลกลบปากอยู่ในตอนนี้ ส่วนทนงก็เดินหนีหายไปเลย

ผมยังคงสั่งเบียร์มากินต่ออีกขวด ครุ่นคิดในใจว่า ผมไม่น่าจะมาลงทุนร่วมกับมันเลย อยู่ๆ แม่งมันก็คิดอุตริทะลึ่งอยากจะขายวัคซีนหวัดนกจนได้เรื่อง พอได้เรื่องมันก็ไม่รับผิดชอบ กลับจะมายกบริษัททั้งหมดให้กับผม

ผมรู้โดยสัญชาตญาณว่า ทนงมันจะทิ้งบริษัท และนับตั้งแต่พรุ่งนี้ มันจะไม่มาดูแลบริษัทอีก แล้วผมจะทำอย่างไรดีล่ะ ยิ่งคิดผมก็ยิ่งกลุ้มใจ

16.00 น. ผมสั่งเช็คบิล และบึ่งรถกลับเข้าชะอำ กะว่าคืนนี้ผมจะไปนอนตั้งสติที่รีสอร์ทแห่งหนึ่งริมทะเล เผื่อว่าอะไรๆ จะดีขึ้น

ทางใครทางมัน