ควาจริงไม่ลับ

บริหารธุรกิจอย่างไรไม่ให้เจ๊ง บทที่ 10 กับดัก (หนังสือ เฉพาะคนอยากทำธุรกิจ เล่ม 1)

วันรุ่งขึ้นผมยืนดูการฝังกลบไก่ในฟาร์มของผม 3,500 ตัว พร้อมๆ กับน้ำตาที่คลอเบ้า

ในใจก็คิดตลอดเวลาว่า ไก่ที่ถูกโยนลงไปทุกตัว เมื่อโยนลงหลุมจนหมดก็เท่ากับเงิน 3.0 ล้านบาท พอดี มันเป็นเงินกู้บัตรเครดิตของผม 2.0 ล้านบาท เป็นเงินของเฮียบึก 1.0 ล้านบาท

ณ ขณะที่ยืนน้ำตาคลอเบ้าอยู่ ฝนก็ตกลงมาโปรยๆ ผมแหงนหน้าดูก้อนเมฆบนฟ้า นึกถึงแต่หน้าไอ้ทนงเกิดปีไก่ทอง มันเป็นไก่ที่ตามล้างผลาญชีวิตผม มันทำให้ชีวิตผมเดินทางมาถึงหุบเหวแห่งหายนะ มันเป็นกรรมการผู้จัดการ แต่มันไม่ได้กู้เงิน มันไม่ได้หาเงิน มันลอยตัวทุกอย่าง แล้วแบบนี้อะไรจะเรียกว่ายุติธรรม นาทีนี้ผมเรียกร้องขอความยุติธรรมที่จะต้องปรากฏมีขึ้นให้ได้บนโลกเบี้ยวๆ ใบนี้

ทนงเดินมาที่ผมยืนอยู่พอดี ผมรีบเอาสันมือขึ้นปาดน้ำตาแล้วทำเป็นว่าผมไม่ได้เป็นอะไร เพื่อไม่ให้มันเห็นอาการผิดปกติของผม ในขณะที่มันยิ้มฝืดๆ แล้วพูดขึ้นว่า กูพลาดครั้งที่ 2 ว่ะ กูไม่นึกว่า หวัดนกมันจะเดินทางมาถึงบางสะพานเร็วขนาดนี้ และกูก็ลืมไปว่า ถ้าหวัดนกมันแพร่ระบาดมา ไก่ของคนอื่นตายกันหมด ส่วนไก่ของเราไม่ตาย ยังไงทางการก็ต้องสั่งฆ่าหมด กูขอโทษว่ะ

ในใจผมก็ได้แต่ด่ามันว่า ไอ้เหี้ย มึงเหี้ยจริงๆ แต่ก็ทนกดเก็บคำพูดไม่ให้ระเบิดอารมณ์ออกมา

ผมพูดอย่างสุภาพว่า เราสองคนต้องคุยกันหน่อย มันก็ตอบกลับมาว่า ยินดี ไปหาที่นั่งกินเบียร์ริมทะเลก็แล้วกัน จะได้คลายเครียดไปในตัว

ที่ร้านอาหารริมทะเลตอนใกล้จะ 14.00 น. ผมสั่งเบียร์ไฮเนเก้นแล้วรินลงแก้ว โดยไม่สนใจฟอง ยกมันขึ้นดื่มจนหมดแก้ว ส่วนทนงก็ดื่มตามผมเช่นกัน

ซักพักผมก็เปิดเกมเจรจา บอกกับมันว่า หนี้สินของกู มึงจะช่วยกูอย่างไร กูไม่มีปัญญาจ่ายคืนเงินกู้บัตรเครดิตใบละ 200,000 บาท ตั้ง 10 ใบ มึงลองว่ามาซิ

ทนงยกแก้วเบียร์ขึ้นดื่มแล้วบอกว่า มึงก็รู้ว่ากูมีเงินซะทีไหน กูมีแต่ความสามารถ มึงน่ะมีเงินมากกว่ากู ที่ผิดพลาดมา 2 รอบ ไม่ใช่กูจะไปบังคับมึงซะที่ไหน คนเราทำธุรกิจ มันก็ต้องมีผิดพลาดเสียหายบ้าง ถ้าไม่ให้เสียหายเลย ทุกคนก็มาทำธุรกิจแล้วก็รวยกันหมด

กูถามว่า มึงจะช่วยรับผิดชอบหนี้ 2.0 ล้านบาทของกูอย่างไร กูไม่ได้ให้มึงมาสอนให้กูปลงให้ได้กับเหตุการณ์เหี้ยๆ ที่มึงเป็นคนริเริ่ม

ตอนนี้ผมพูดแบบไม่มีความเกรงใจกับมันอีกต่อไป

ทนงนิ่งแล้วยกแก้วเบียร์ขึ้นดื่มอีกครั้ง แล้วหันหน้าไปมองทะเล เหมือนกับจะครุ่นคิดอะไรที่สำคัญบางอย่าง ซึ่งผมก็อยากจะได้ยินจากปากมัน ว่าไอ้เพื่อนที่รักและเข้าใจกันมาโดยตลอด บทเวลานาทีคับขันมันจะหนีเอาตัวรอด หรือจะกอดคอเคียงบ่าเคียงไหล่ด้วยกัน

มันหันกลับมามองหน้าผม พร้อมๆ กับถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วพูดขึ้นว่า

กูยกบริษัทให้มึงทั้งหมด

แค่ผมฟังคำพูดนี้ ผมเกือบจะกลั้นอารมณ์โกรธเอาไว้ไม่อยู่ จึงสวนกลับไปทันทีว่า

มึงจะยกหุ้นของมึงให้กู แล้วให้กูเผชิญชะตากรรมแบกรับหนี้บัตรเครดิตไปเพียงลำพัง แล้วยังต้องรับหน้าเสื่อกับเฮียบึก มึงช่วยกูได้แค่นี้เหรอ บริษัทก็เป็นบริษัทที่มึงริเริ่ม กูเคยรู้เรื่องยาสัตว์บ้างมั้ย กูมาลงทุนกับมึงก็เพราะให้โอกาสมึงได้ทำในสิ่งที่มึงอยากจะทำ พอบทเจอปัญหาที่มึงเป็นคนก่อแท้ๆ มึงกลับทิ้งบริษัทไป

กูไม่ได้ทิ้ง กูยกให้มึงไปบริหารจัดการต่อ สำหรับกู กูขอรับผิดชอบกับการทำงานที่ผิดพลาด 2 ครั้งนี้ ด้วยการเลิกทำบริษัทนี้อีกต่อไป คนทำผิดต้องรู้จักละอาย กูแสดงความรับผิดชอบแล้ว เรื่องก็น่าจะจบได้ บริษัทมีรายได้ พอจะมีกำไรบ้าง มึงก็เจียดกำไรบริษัทไปจ่ายหนี้บัตรเครดิต แล้วลองเจรจากับเฮียบึกดูว่า ถ้าจ่ายปันผลไม่ได้ทั้งจำนวน จะขอทยอยผ่อนจ่ายบ้าง กูว่าเฮียบึกแกไม่ว่าหรอก กูยกบริษัทให้มึงทั้งหมดนี่ล่ะเป็นวิธีรับผิดชอบของกู

ผมยังคงอยู่ในอารมณ์โกรธและดูจะทวีความรุนแรงเพิ่มมากขึ้นทุกที บุหรี่ในกระเป๋าเสื้อถูกจุดสูบ พร้อมๆ กับพ่นควันใส่หน้าทนงอย่างเต็มที่

มึงก็รู้ว่ามึงลงทุนมาแค่สองแสน รวมกับกูเป็นสี่แสน ที่เหลือหกแสนเล่นแร่แปรธาตุเอารายการ ความลับทางการค้าบ้าๆ ของมึงมาเป็นทรัพย์สินของบริษัท มึงยกหุ้นให้กูมูลค่าสองแสนแล้วบอกว่า นี่คือการรับผิดชอบของมึงที่โอเคแล้ว มึงเอาปากพูดหรือเอาตูดพูดว่ะ

นาทีนี้มันไม่พูดพล่ามทำเพลง มันตะคอกใส่ผมแล้วพูดขึ้นว่า กูคุยกับมึงไม่รู้เรื่องหรอก เรื่องที่เกิดขึ้นมึงก็เห็นดีด้วยทั้งนั้น ถ้าบทเวลามันได้ มึงก็แบ่ง บทเวลามันไม่ได้ มึงก็ตีโพยตีพาย ทั้งหมดที่ลงเงินกันมา ก็ทำกันในรูปบริษัท มึงก็ฟ้องบริษัทเอาซิ เพราะบริษัทกู้เงินมึงมาไม่ใช่เหรอ ส่วนเฮียบึกมันโง่เองอยากได้ดอกเบี้ยเยอะๆ มันจะเจ๊งซักล้านนึงก็คงไม่เป็นไรมั้ง

ว่าแล้วมันก็ลุกขึ้น เดินไปที่หาดทรายที่ทอดแนวยาวไกลสุดลูกหูลูกตา หาดทรายในยามนี้มีมันเพียงคนเดียว ผมสุดที่จะกลั้นอารมณ์โกรธเอาไว้ได้ จึงย่องเดินตามหลังมันไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเดินตามหลังห่างจากมันซักประมาณ 2 เมตร ผมรีบเร่งฝีเท้าเพิ่มขึ้นพร้อมกับยกตัวกระโดดถีบไปที่แผ่นหลังของมันอย่างจัง

หน้าของทนงคะมำจมลงไปในทราย นาทีนั้นผมไม่ปล่อยโอกาสทองให้หลุดมือ มันกับผมซัดกันนัวเนียที่หาดทรายสีขาว ที่นั่นมีผม มัน หาดทราย ท้องฟ้า และท้องทะเล

กับดัก